دست های باد را میگیرم..

از اینجا دور میشوم..

و

چرا فراموشم کردی انگار؟

با یه آرامش تلخی بیرون میفرستم و زیر لب میخونم:

تو خوشبختی!همین بسه برای من!

و این بودن خودش یک درد است..

عمیق و وحشی!

بالا و پایین میشه

یا

شاید و باید و هرگز!

هذیان هایی که بوی تورا میدهد..

"این درست نیست که وقتی کنار

تو هستم سیگارت و بین لب هات

پک بزنی..شاید چیز دیگه ای هم

بشه که باشه چون آیا پس؟"

و حتی اگر بیدار باشم

چشم هایم را باز نخواهم کرد!

چرا فردایی باید بیاید که نباید؟؟

و اینگونه فانوس شب هایت را

دنبال میکنم..

انگار آمدن شیرین و

رفتن پر درد باشد..

و این..

عطر تنت!

وحشی شدم!