دپرس که هستم..

بی تاب که هستم..

جز اشک چیزی ندارم..!

ستاره ترین ستاره باشم..از همین هایی که بلدند با چشم راستشان هم چشمک بزنند!
و من هر گز نخواهم توانست!

بی تابم..

حالم بده عصبیم!
دلم میخواد به همه بدم..

اما به هیشکی ندم!!!!

گریه کنیم!

کند کند می آیم..انگار نرسیده باشم هرگز!

گاهی خنده..

گاهی بغض..

این یعنی همان مرگ؟!

هیچی نمیتونم بگم..

فقط ببینید..

گاهی سکوت با خودش خیلی چیزا به همراه داره..فقط کافیه عاقل  باشید..

هی میاد و هی ایمیل میفرسته که چی؟!

من و بفرسته آمریکا که چی؟!

کی گفته ؟! من آرزومه برم آمریکا؟!

توهماتی هست که میزنید و ما بسی میخندیم!

دل و از یاد میبره...!